Everyday is a shiznit!
- Trying to forget he exists in my world.
- No text messages or calls.
- … and I’m actually planning to change number to avoid the temptation of talking to him again.
- Thanks to my girl friends and TMs who made me laugh even if they knew something’s wrong.
- Thanks to our thesis which makes my life easier in a way that I get to spend more time with it and drift my attention away from him.
- It’s indeed mind over matter. I keep on telling myself “he’s nothing” and for sure the search for Mr. Right Guy will end soon.
Me: I hate you… bakit ngayon ka lang tumawag?
Dad: Ehh nagbakasyon kasi ako sa Europe. Ang lamig kamo dun. *tawa*
*umiiyak na ako dahil kagabi ko pa siya gustong kausapin*
Dad: Okay ka lang?
Me: Ya. Namiss lang kita.. musta na dian?
*he was telling me jokes kaya iyak-tawa talaga ako. I badly want to tell him what happened… how hurt I am since last night but I know it’s not the right time. Mag-iisip lang un kaya nakipag-kwentuhan na lang ako. 15 minutes din ung tawag. Mahaba na kung tutuusin… ayon. Lalo ko lang tuloy siyang na-miss.*
Miss ko na jokes mo… okay lang magmuka akong baliw sa pag-iyak sabay tawa dahil pinapasaya mo ako, at least at this very moment, malilimutan ko ung SAKIT kahit ilang segundo lang.
Eto ang pinaka-nagustuhan kong sinabi niya kahapon noong nagpaalam na kaming aalis.
“Hindi naman ako nananakit ng babae eh.”
Buti pa ‘yong taong grasa. Kahit sa paningin ng iba ay dapat silang katakutan o iwasan, nagagawa pa niyang magsabi ng mga bagay na katulad nun.
Alam niyo habang sinasabi niya ‘yan… talagang makikita mo ‘yong sinseridad sa mata niya. Isa pang pruweba ay ang paggamit niya ng PO and OPO habang kinakausap namin siya. Magalang talaga. :)
